8 maja 1915 został wysłany na front włoski, gdzie był kontuzjowany. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916. 2 kwietnia 1916 został wycofany z frontu do kompanii zapasowej. Od 8 września 1916 do 10 listopada 1918 ponownie na froncie wschodnim oraz okupacji Ukrainy w Odessie.
15 listopada 1918 w Krośnie wstąpił do Wojska Polskiego. Od 24 stycznia do 4 marca 1919 walczył na Śląsku Cieszyńskim w szeregach tzw. kompanii krośnieńskiej. Wziął udział w wojnie z Czechami. Następnie pełnił służbę w batalionie zapasowym 18 pułku piechoty. Od 22 maja 1919 walczył na wojnie z bolszewikami. Dowodził 1 kompanią 18 pułku piechoty. Wyróżnił się 8 listopada 1919 dowodząc w zastępstwie I batalionem 18 pp w wypadzie z Emilczyna na Stepanówkę. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. 25 października 1921 został zdemobilizowany w stopniu kapitana i przydzielony w rezerwie do 18 pp w Skierniewicach. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 143. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 2 pułku strzelców podhalańskich w Sanoku.