Niektóre klasztory nakazywały swoim kapłanom odmawianie mszy suchej po mszy właściwej.
W zależności od okoliczności dla suchej mszy używano także określeń: , (msza morska lub msza okrętowa) – odprawiana na morzu, w sytuacji gdy kołysanie okrętu powodowało ryzyko rozlania konsekrowanego wina lub rozsypania komunikantów, , (msza myśliwska) – odprawiana przed polowaniem, ze względu na pośpiech.
Historia Msza sucha popularna była w średniowieczu, szczególnie w krajach romańskich, w tym w Rzymie. Jednak najszerzej odprawiana była na Węgrzech. Nie budziła ona wówczas sprzeciwu teologicznego. Wzmianka o mszy suchej pojawia się w IX-wiecznym pontyfikale biskupa Troyes św. Prudencjusza. Jej przebieg podał XIII-wieczny biskup mendyjski Guillaume Durand I w traktacie liturgicznym Rationale divinorum officiorum, w którym wymienił dwa formy jej sprawowania (dłuższą i krótszą) oraz ceremoniarz papieski (XV/XVI w.) w Ordinarium Missae.
W późniejszych okresach coraz częściej była uważana za nadużycie liturgiczne. Jako budząca kontrowersje była przedmiotem obrad soboru trydenckiego. Propozycja całkowitego zakazania tej praktyki wywołała sprzeciw.