W armii Księstwa Warszawskiego pełnił m.in. w stopniu pułkownika funkcję dowódcy 1 pułku piechoty (od 18 stycznia 1813). Brał udział w następujących kampaniach: 1807, 1809 i 1812-1813. Walczył m.in. w takich bitwach jak: pod Raszynem, Sandomierzem, Altenburgiem czy Lipskiem. W tej ostatniej został ciężko ranny i dostał się do rosyjskiej niewoli. W kwietniu 1814 powrócił do kraju.

17 kwietnia 1815 w stopniu pułkownika wstąpił do wojska Królestwa Kongresowego. Początkowo był komendantem wojskowym departamentu kaliskiego. Od 6 czerwca 1816 był członkiem komisji likwidacyjnej byłego wojska polskiego Księstwa Warszawskiego; kierował wydziałem piechoty.

W czasie powstania listopadowego był prezesem sądu wojennego w Kielcach. 25 września 1831 zameldował się u generała Essakowa i z nim przybył do Warszawy. Stawił się przed Komisją Rządową Wojny. Ponowił przysięgę wierności carowi.

Jego żoną była Magdalena Zgliczyńska. Mieli dwóch synów: Józefa i Stanisława.

Założył dwie loże masońskie: „Bracia Polacy Zjednoczeni” (23 sierpnia 1807) oraz „Jedność Słowiańska” (1818).

Umarł 28 lipca 1833 w Warszawie.