Ludwik Tadeusz Piotrowski (ur. 24 października 1776 w Piotrowicach koło Liwia, zm. 28 lipca 1833 w Warszawie) – uczestnik insurekcji kościuszkowskiej, weteran wojen napoleońskich, powstaniec listopadowy, oficer piechoty w armii Księstwa Warszawskiego oraz Królestwa Kongresowego, wolnomularzR. Bielecki, Słownik biograficzny oficerów powstania listopadowego, t. 3, Warszawa 1998, s. 298..
Życiorys Jego rodzicami byli Jan i Marianna Staniszewska. Był właścicielem majątku Żurawieniec w powiecie siedleckim.
Karierę wojskową rozpoczął w styczniu 1793. Wówczas jako kadet wszedł do 1 regimentu pieszego. Następnie służył w stopniu chorążego w 7 brygadzie kawalerii narodowej. Po wybuchu insurekcji kościuszkowskiej przyłączył się do niej. Wziął udział w wyprawie do Wielkopolski. Po upadku I Rzeczypospolitej udał się na emigrację. Walczył m.in. we Włoszech jako porucznik w II Legii Polskiej (po upadku Mantui dostał się do austriackiej niewoli, po 3 miesiącach zwolniony), Legii Naddunajskiej (raniony w ramię pod Hohenlinden), odznaczył się w starciu pod Castelfranco (1805) i pod Austerlitz.
W armii Księstwa Warszawskiego pełnił m.in. w stopniu pułkownika funkcję dowódcy 1 pułku piechoty (od 18 stycznia 1813). Brał udział w następujących kampaniach: 1807, 1809 i 1812-1813. Walczył m.in. w takich bitwach jak: pod Raszynem, Sandomierzem, Altenburgiem czy Lipskiem. W tej ostatniej został ciężko ranny i dostał się do rosyjskiej niewoli. W kwietniu 1814 powrócił do kraju.
17 kwietnia 1815 w stopniu pułkownika wstąpił do wojska Królestwa Kongresowego. Początkowo był komendantem wojskowym departamentu kaliskiego. Od 6 czerwca 1816 był członkiem komisji likwidacyjnej byłego wojska polskiego Księstwa Warszawskiego; kierował wydziałem piechoty.
W czasie powstania listopadowego był prezesem sądu wojennego w Kielcach. 25 września 1831 zameldował się u generała Essakowa i z nim przybył do Warszawy. Stawił się przed Komisją Rządową Wojny. Ponowił przysięgę wierności carowi.
Jego żoną była Magdalena Zgliczyńska. Mieli dwóch synów: Józefa i Stanisława.
Założył dwie loże masońskie: „Bracia Polacy Zjednoczeni” (23 sierpnia 1807) oraz „Jedność Słowiańska” (1818).
Umarł 28 lipca 1833 w Warszawie. Spoczął na Powązkach.
Odznaczenia 1 stycznia 1808 – krzyż złoty 13 października 1813 – Legia Honorowa 24 maja 1830 – znak honorowy za 30 lat nieskazitelnej służby oficerskiej
Przypisy
Bibliografia Bielecki Robert, Słownik biograficzny oficerów powstania listopadowego, t. 3, Warszawa 1998.
Kategoria:Urodzeni w 1776 Kategoria:Zmarli w 1833 Kategoria:Uczestnicy wojen napoleońskich Kategoria:Powstańcy listopadowi Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Austerlitz 1805 (strona francuska) Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Raszynem 1809 (strona polska) Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Lipskiem 1813 (strona francuska) Kategoria:Oficerowie piechoty Królestwa Kongresowego Kategoria:Polscy wolnomularze (Księstwo Warszawskie)