Prawa Szaniawskich do Słowieńska potwierdziła konstytucja sejmowa z 1775, jednak Nornicki nadal procesował się o majątek. Pod koniec wieku Słowieńsk stał się własnością hrabiów Chreptowiczów. Odpadł od Polski w wyniku II rozbioru.
W XIX i w początkach XX w. miasteczko położone w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie oszmiańskim. W 1889 miejscowość liczyła 39 mieszkańców, w tym 19 prawosławnych, 12 katolików i 8 żydów.
W dwudziestoleciu międzywojennym folwark leżący w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie wołożyńskimPrzynależność powiatowa zmieniała się. Miejscowość leżała w powiatach oszmiańskim (do 1920) i wołożyńskim (1920–1945)., w gminie Zabrzezie. W 1921 miejscowość liczyła 76 mieszkańców, zamieszkałych w 4 budynkach, w tym 43 Polaków i 33 Białorusinów. 51 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 25 prawosławnego.
Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi.
Religia Znajduje tu się prawosławna z 1871. Pierwsza cerkiew w Słowieńsku powstała w 1700.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Wsie w rejonie wołożyńskim Kategoria:Prywatne miasta szlacheckie I Rzeczypospolitej (województwo wileńskie)