W grudniu 1946 r. wrócił do kraju i rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej, z którym związał się do końca życia. W czasie studiów w latach 1948–1949 działał w prezydium Bratniej Pomocy, prowadząc dział pomocy dla studentów Politechniki Śląskiej. W 1951 r. ukończył studia uzyskując tytuł magistra inżyniera elektryka o specjalności maszyny elektryczne. Pracę rozpoczął na rok przed dyplomem na stanowisku asystenta u prof. Zygmunta Gogolewskiego. Z dniem 1 lipca 1957 r. został powołany na stanowisko adiunkta w Katedrze Elektryfikacji Zakładów Przemysłowych. W 1962 r. Rada Wydziału Elektrycznego Politechniki Śląskiej nadała mu stopień naukowy doktora nauk technicznych na podstawie rozprawy pt. Analiza układu napędowego silnika asynchronicznego z przetwornicą częstotliwości (promotor: prof. Zygmunt Gogolewski). W 1966 r. został mianowany na stanowisko docenta i kierownika Katedry Napędu Elektrycznego. W 1971 r. Katedra weszła w skład Instytutu Podstawowych Problemów Elektrotechniki i Energoelektroniki, a prof. Kuczewski objął w nim kierownictwo zespołu napędu elektrycznego i energoelektroniki. W 1973 r. uzyskał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk technicznych, a w roku 1985 tytuł profesora zwyczajnego.