Prace trwały od 1920 do 1922 roku, ale nie były tak gruntowne, jak pierwotnie planowano – zachowano podstawową konstrukcję. W okresie nazistowskim, w latach 1937–1941 roku, prowadzono nigdy nieukończony „Projekt Hummerschere”, mający na celu przekształcenie wyspy w militarną przeciwwagę dla brytyjskiej bazy morskiej w Scapa Flow.
Krótko przed końcem II wojny światowej, 18 kwietnia 1945 roku, Helgoland został intensywnie zbombardowany przez 969 samolotów Royal Air Force. Około 2500 mieszkańców zostało ewakuowanych następnego dnia przez garnizon Wehrmachtu. 11 maja 1945 roku wyspa została zajęta przez British Army i służyła jej jako wojskowy poligon w latach 1947–1952.
Operacja Pomimo licznych protestów ewakuowanych mieszkańców Helgolandu, Brytyjczycy rozpoczęli w 1947 roku przygotowania do zniszczenia licznych instalacji wojskowych na wyspie. Schron Nordsee III wykorzystywany przez niemieckie okręty podwodne oraz labirynty tuneli wypełnili amunicją niewykorzystaną podczas wojny. Umieszczono na wyspie około 4000 głowic torpedowych, prawie 9000 bomb głębinowych i ponad 51 000 pocisków różnego kalibru. Ponieważ przygotowania te trwały dłużej niż planowano, pierwotnego terminu 31 marca nie udało się dotrzymać.