Uszy z kolei, umiarkowanej długości, są bladobrązowe z ciemniejszym brzegiem i małym trójkątnym przeciwskrawkiem (antitragus).
Badacze opisują szeroki, sprawiający wrażenie opuchniętego, pozbawiony włosów, krótki pysk o umiarkowanej wysokości i znacznej szerokości, pobrużdżony. Widnieją na nim tubularne nozdrza o opuchniętych podstawie i brzegach. Pod nimi widnieje dobrze rozwinięta rynienka podnosowa, podobnie jak i u bezogońca sundajskiego. Od tejże rynienki podnosowej ponad górną wargą biegnie płatek łączący się z księżycowatym pionowym grzbietem zmierzającym od tyłu nosa do wargi, tworzący brzeg tylny bocznej powierzchni pyska, także sprawiającej wrażenie opuchniętej. Autorzy zwracają uwagę także na wgłębienia za nozdrzami i duże zgrubienie na wardze dolnej.
W czaszce badacze nie obserwują zgięcia podstawy czaszki (basicranial deflection). Kości nosowe i przedszczękowe wystają do przodu, tworząc krótką tubę, jednak nie przekraczają kła. Mózgoczaszka jest zaokrąglona, a przedni korzeń jarzmowy leży lekko powyżej linii zębodołów górnych. Kość jarzmowa jest łagodnie wygięta i cienka, oglądana z góry też zdaje się lekko zgięta. Autorzy wskazują także słabo nadęte zachyłki paranosowe, które nie docierają do otworu zaoczodołowego. Różni to bezogońca jawajskiego od bezogońca sundajskiego.