Mimo to łódzki sąd nie uznał, że skazanie miało podłoże polityczne. Pod decyzją podpisał się sędzia, który w czasie stanu wojennego uczestniczył w orzekaniu wobec osób zaangażowanych w strajki. 25 maja 1993 Sąd Najwyższy, rozpatrując rewizję nadzwyczajną wniesioną przez Prokuratora Generalnego RP, uniewinnił Zofię Dwornik od zarzucanych jej czynów.
Jej biografia jest świadectwem wpływu realiów politycznych PRL na blokowanie karier artystów i stosowanie represji przez aparat bezpieki.
Zofia Dwornik specjalizowała się w montażu filmów fabularnych, współtworząc ich strukturę dramaturgiczną i rytm narracyjny. Pracowała przy filmach fabularnych realizowanych w ramach zespołów filmowych (m.in. Kadr, Kamera, Profil). Uczestniczyła w realizacji filmów prezentujących różne nurty polskiego kina powojennego – od kina autorskiego po produkcje historyczne i literackie.
Współpracowała przy realizacji ważnych dzieł polskiego kina, np.:
Pętla (1957, reż. Wojciech Jerzy Has) Pasażerka (1963, reż. Andrzej Munk, Witold Lesiewicz) Ziemia obiecana (1974, reż.