Zarówno Marie Luise Kaschnitz, jak i jego współpracownicy i przyjaciele podkreślali te cechy jego charakteru, mowy i sposobu bycia, które określali jako specyficznie austriackie i wiedeńskie.
Już jako gimnazjalista przejawiał zainteresowania prehistorią stron rodzinnych i brał udział w Górnej Austrii w pracach wykopaliskowych miejsc pochówku z okresu wędrówki ludów. Na wyniki tych wykopalisk powoływał się w swoim pierwszym wydanym drukiem artykule i opublikowanym w roczniku „Jahrbuch für Altertumskunde” w 1907; po nim nastąpiły dalsze publikacje w fachowych czasopismach. Po maturze zdanej w 1908 rozpoczął na Uniwersytecie Wiedeńskim studia archeologii klasycznej, by w ich trakcie coraz bardziej kierować zainteresowania ku historii sztuki obszaru wokół Morza Śródziemnego. W latach 1910–1913 jako stypendysta seminarium archeologicznego brał udział w wykopaliskach w Dalmacji, a także miał pieczę naukową nad wyjazdami uniwersyteckimi do Grecji, Egiptu i Afryki Północnej. Wśród wykładowców, którzy wywarli decydujący wpływ na kształtowanie się jego orientacji w historii sztuki byli m.in. Max Dvořák, , i Alois Riegl, należący do tzw. . Obok archeologii i historii sztuki, aktywnie interesował się prądami w sztuce mu współczesnej, regularnie odwiedzał wystawy i galerie sztuki, uczestniczył w dyskusjach na te tematy.