nie jest znany ich dokładny zasięg na tej wyspie, bowiem we wrześniu 2016 została ona spustoszona przez huragan, który przetrzebił populację kowalików. Rozważano uznanie kowalika bahamskiego za wymarły gatunek i dopiero w maju 2018 odkryto nowe miejsca występowania.
Ekologia i zachowanie Środowiskiem życia kowalików bahamskich są zadrzewienia z sosnami karaibskimi (Pinus caribaea).
Kowaliki bahamskie żywią się głównie nasionami sosen oraz owadami i innymi bezkręgowcami. Pisklęta są karmione pokarmem zwierzęcym, gdy nieco podrosną niekiedy także nasionami sosny z usuniętą twardą skorupą. To aktywne ptaki będące w nieustannym ruchu. Poruszają się w górę i dół pni, a także przeskakują pomiędzy gałęziami i konarami. Ruch w dół zwykle odbywa się w pozycji głową w dół. Blisko spokrewnione kowaliki malutkie to jedne z niewielu ptaków Ameryki Północnej, u których udokumentowano posługiwanie się narzędziami, i możliwe, że podobnie zachowują się kowaliki bahamskie, choć jak dotąd nie potwierdzono u nich takiego zachowania. Kowaliki malutkie podczas żerowania używają kawałków kory, by odłupać inne. Zwykle wyrzucają swoje narzędzie po znalezieniu ofiary.
Głos kowalika bahamskiego opisywany jest jako krótki szczebiot podobny do jaskółczego. Głos kowalika malutkiego, odmienny niż u kowalika bahamskiego, to miękkie tip lub pit.