Patofizjologia Podstawą GSM jest przewlekły niedobór estrogenów i innych steroidów płciowych, prowadzący do zmian atroficznych w obrębie sromu, pochwy i dolnych dróg moczowych. Opisywane zmiany obejmują ścienienie nabłonka, spadek zawartości glikogenu, kolagenu i włókien elastycznych, zmniejszenie ukrwienia tkanek oraz pogorszenie ich elastyczności. Towarzyszą temu zaburzenia mikrobiomu pochwy, w tym spadek liczby pałeczek kwasu mlekowego i wzrost pH pochwy, co może sprzyjać podrażnieniom, dyzurii oraz nawracającym zakażeniom dróg moczowych.
Objawy i obraz kliniczny Objawy GSM zwykle grupuje się w trzy kategorie: związane z narządami płciowymi, seksualne oraz związane z układem moczowym.
Do objawów związanych z narządami płciowymi należą przede wszystkim suchość pochwy, pieczenie, świąd, podrażnienie oraz ból lub dyskomfort w obrębie sromu i pochwy. Wśród objawów seksualnych opisywane są zwłaszcza niedostateczne nawilżenie, ból podczas współżycia, krwawienie kontaktowe oraz wtórne zaburzenia funkcji seksualnych wynikające z dolegliwości miejscowych. Objawy związane z dolnymi drogami moczowymi obejmują m.in. dysurię, parcia naglące, częstomocz, nykturię, nietrzymanie moczu oraz skłonność do nawracających zakażeń dróg moczowych.