Wzór na naczyniach malowały głównie kobiety i młode dziewczyny zatrudnione w fabryce, mając do dyspozycji jedynie zestaw różnych pędzelków oraz pieczątek do nanoszenia prostych i częstych elementów. Wzór boerenbont był głównie nanoszony na porowatym biskwicie. Płynna farba była natychmiast wchłaniana. W związku z tym konieczne było szybkie malowanie jednym płynnym pociągnięciem pędzla, co wymagało dużego doświadczenia i zręczności. Pomimo tych trudności wykwalifikowany dekorator biskwitu mógł udekorować do 360 filiżanek lub spodeczków dziennie, w zależności od wzoru.
thumb|Spód talerza boerenbont
Po raz pierwszy produkty z tym wzorem (dla którego nazwa boerenbont pojawiła się znacznie później) zostały wprowadzone na rynek w 1841 roku przez fabrykę fajansu Petrusa Regouta (1801–1878), która znajdowała się w Maastricht. Po jego śmierci przemianowanej najpierw na Sphinx, a w 1959 roku na Royal Sphinx.