W 1919 r. był członkiem delegacji rządowej Ukraińskiej Republiki Ludowej na konferencji pokojowej w Paryżu. Na początku lat dwudziestych XX wieku wyemigrował. Początkowo mieszkał w Szwajcarii, potem przeprowadził się do Włoch i osiadł w Rzymie, gdzie mieszkał przez 28 lat. Kierował tu biurem misji dyplomatycznej Ukraińskiej Republiki Ludowej (1920–22) oraz był redaktorem jej czasopisma „Głos Ukrainy” („La voce dell'Ucraina”). W okresie międzywojennym współpracował z ukraińskimi czasopismami.

W 1929 r. poznał Jewhena Konowalca, który mianował Onackiego przedstawicielem OUN we Włoszech. Współpracował z nacjonalistyczną „Rozbudową Nacji”. W sierpniu 1939 roku w domu, w którym mieszkał Onacki, odbył się II Wielki Zjazd OUN. Onacki po rozłamie w 1940 r. poparł Andrija Melnyka.