Tło Kontekst strategiczny thumb|Belgijskie wojska forteczne w Antwerpii, 1914 Miasto Antwerpia (pod dowództwem gubernatora generalnego Victora Deguisego) było bronione przez liczne forty i inne pozycje obronne i powszechnie uważane za nie do zdobycia. Od lat 80. XIX wieku belgijskie plany obronne opierały się na utrzymywaniu sieci fortów nad Mozą w Liège oraz u zbiegu Mozy i Sambry w Namur, aby zapobiec przekroczeniu rzeki przez armie francuskie lub niemieckie, z możliwością wycofania się do Reduty Narodowej w Antwerpii w ramach ostateczności, dopóki nie będą mogły interweniować mocarstwa europejskie gwarantujące belgijską neutralność. Reduta Narodowa składała się z kilkunastu starszych fortów położonych około 5 km od Antwerpii, ukończonych w latach 60. XIX wieku, z wałem wokół miasta przylegającym do ujścia Skaldy z obu stron, z fosami wokół wiaduktu i fortów. Główną linię oporu stanowił pierścień 21 fortów, rozmieszczonych 10–15 km od miasta, zbudowanych po 1882 roku. Grupa dwóch fortów i trzech baterii nadbrzeżnych broniła Skaldy, ponadtwo istniała także niewielka liczba przygotowanych połapek wodnych.