W latach 1936 i 1937 pracował głównie jako muzyk studyjny z orkiestrami Gusa Arnheima, Glenna Millera i radiową – Raymonda Scotta. Później występował z dużymi zespołami Boba Crosby’ego (1938), Tommy’ego Dorseya (1938–1939) i Jacka Teagardena (1939). Prawie zawsze był „pierwszą trąbką” w orkiestrze.
W listopadzie 1939 dzięki zachętom Glenna Milera, który także wsparł go finansowo, założył w Waszyngtonie swój pierwszy big-band. Wskutek nieporozumień z muzykami po niespełna roku zespół został rozwiązany. Wkrótce potem sformował drugą orkiestrę, która już odniosła sukces. W latach 40. należała do najpopularniejszych w kraju, grając przede wszystkim nastrojową muzykę popularną. Wykonywali m.in. utwory w aranżacjach Nelsona Riddle’a, Sonny’ego Burke’a i Manny’ego Albama. W jej składzie pojawiali się tacy muzycy, jak perkusista Dave Tough, trębacze Paul Fredricks i Les Elgart, kontrabasista Jimmy Middleton, saksofoniści Don Raffell i Willie Smith, puzoniści Nelson Riddle i Jimmy Knepper, oraz wokalistki June Hutton i Irene Daye (jego żona). W 1959 orkiestra zakończyła działalność.