Widać to zarówno w aprobacie dla nowej mody używania japońskich naczyń, jak i z drugiej strony odrzuceniu polegania przez początkujących jedynie na nich, co implikuje, że „zanim ktoś może użyć japońskich rzeczy, najpierw musi posiadać własne wspaniałe przedmioty (yoki dogu) i w pełni je docenić”.
Yamanoue Sōji uważał Mokichiego za twórcę sōan chanoyu („herbaty w chatce krytej strzechą”), wraz z którą rozpoczął się proces odejścia od wcześniejszej herbaty wojowników. Chociaż Mokichi nie stworzył pawilonu herbacianego typu sōan, który miał rozmiar jedynie czterech i pół tatami, to jego powstanie w tym okresie było zgodne z jego naciskiem na bliskość oraz wzajemny szacunek gospodarza i gościa. Chociaż nie używał terminu wabi, to jego idee pozostają w zgodzie z tą koncepcją, która została dalej rozwinięta przez jego kontynuatorów, Jōō Takeno (zm. 1555) i Sen no Rikyū (zm. 1591). Późniejsi mistrzowie herbaty widzieli w Mokichim osobę, która w ceremonii picia herbaty przeniosła nacisk z koneserstwa drogich utensyliów na wyższą świadomość wewnętrznego piękna przedmiotów i duchową komunię pomiędzy jej uczestnikami.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Japońscy mistrzowie ceremonii picia herbaty Kategoria:Japońscy duchowni buddyjscy Kategoria:Ludzie urodzeni w Narze Kategoria:Ludzie związani z Kioto Kategoria:Urodzeni w XV wieku Kategoria:Zmarli w 1502