Koncepcja człowieka grającego (Homo ludens) W książce Homo ludens (1938) Johan Huizinga sformułował koncepcję człowieka jako istoty grającej (homo ludens), wskazując, że gra stanowi fundament kultury. Dzięki niej rozwijają się dziedziny takie jak prawo, religia czy sztukaJohan Huizinga, Homo ludens, Zabawa jako źródło kultury, Wydawnictwo Aletheia, Warszawa, 2007.. Huizinga wprowadził pojęcie „magicznego koła” jako przestrzeni, w której obowiązują odmienne od codziennych reguły – symbolicznie oddzielającej grę od rzeczywistości. W jego ujęciu gra ma charakter rytuału, tworzącego sens i strukturę działań. Krytycznie oceniał nowoczesne społeczeństwa, w których twórcza gra ustępuje miejsca myśleniu instrumentalnemu, masowości i totalitaryzmowi.
Gra jako symbol istnienia u Finka Eugen Fink w książce Play as Symbol of the World (1960) ukazał grę jako symbol świata i strukturę istnieniaEugien Fink, Play as Symbol of the World: And Other Writings, Indiana University Press, Bloomington and Indianapolis, 1960.. Według niego świat sam w sobie ma charakter dynamicznej, symbolicznej gry, która odzwierciedla podstawowe cechy ludzkiej egzystencji, takie jak wolność i śmiertelność. Gra nie pełni tu funkcji praktycznej, lecz odsłania sens i rytm świata.