Filozofia gry W filozofii gra przenika dziedziny takie jak ontologia, epistemologia, antropologia czy estetyka. Początkowo termin gra oznaczał najprawdopodobniej „taniec”, „rozrywkę” lub „opowieść”Angelika Corbineau-Hoffmann, Spiel, w: Historisches Wörterbuch der Philosophie, red. Ritter & Gründer, 1996.. Już Heraklit widział w niej metaforę świata, natomiast Platon i Arystoteles traktowali ją jako formę zabawy i wytchnienia. Mikołaj z Kuzy pojmował grę jako symbol życia duchowego. Immanuel Kant i Friedrich Schiller podkreślali jej znaczenie dla wolności i estetyki. W epoce romantyzmu, u Schlegla, Novalisa i Nietzschego, świat jawił się jako twórcza gra, której odbiciem była sztuka. W XX wieku gra zyskała nowe znaczenia: ontologiczne u Heideggera i Finka, językowe u Wittgensteina (pojęcie gier językowych), a także kulturowe u Huizingi, który uznał ją za fundament ludzkiej kultury. W pedagogice i psychologii (m.in. Dewey, Piaget) podkreślano jej rolę w rozwoju dziecka i procesie poznania.