zrezygnował z tej funkcji w związku z degradacją, która miała miejsce 22 września tegoż roku. W 1911 roku został powołany na stanowisko dowódcy stacjonującej na półwyspie Gallipoli 5 Dywizji Piechoty, następnie dowodził nad 2 Korpusem w Tekirdağ, był także wicedowódcą 1 Korpusu.
W 1912 roku został przydzielony do 23 Dywizji Piechoty stacjonującej w Janinie, jeszcze w tym samym roku został dowódcą nowo utworzonego korpusu broniącego Janiny przed siłami greckimi podczas I wojny bałkańskiej. Poddał się 6 marca 1913 roku, do 2 grudnia tegoż roku pozostał jeńcem wojennym. Po powrocie do Imperium Osmańskiego objął dowództwo nad 3 Korpusem, który w trakcie I wojny światowej brał udział w bitwie o Gallipoli. 5 listopada 1915 roku Esat Pasza objął dowództwo nad 1 Armią, a 22 czerwca 1918 roku został głównodowodzącym 3 Armii.
22 listopada 1919 roku przeszedł na emeryturę, a w roku 1920 pełnił funkcję ministra marynarki wojennej. Nie kontynuował działalności politycznej, natomiast został członkiem zarządu jednego z towarzystw ubezpieczeniowych w Stambule.