Głównym pytaniem stało się, gdzie i jakimi siłami zostanie przeprowadzona ofensywa oraz jakie będą jej cele. Wietnam Północny wykorzystywał regiony przygraniczne Laosu i Kambodży jako kanały dostaw oraz przerzutu siły ludzkiej przez dekadę oraz strefy zdemilitaryzowanej dzielącej oba państwa wietnamskie. Tam linie komunikacyjne byłyby najkrótsze, a siły mogłyby zostać skoncentrowane tam, gdzie „wróg jest najsłabszy. […] Gwałtowne ataki rozbiją siły wroga […] uniemożliwiając mu posiadanie wystarczającej liczby żołnierzy do rozmieszczenia gdzie indziej”. Było to ważne, ponieważ atak z północy służyłby odwróceniu uwagi i zasobów Wietnamu Południowego, podczas gdy z innych kierunków miały zostać przeprowadzone dwa główne ataki: jeden na Wyżyny Centralne, aby przeciąć kraj na dwie części, a drugi na wschód z Kambodży, aby zagrozić stolicy Wietnamu Południowego, Sajgonowi.