(autonomiczna) Unia (SP) – od 1942 Socjalistyczna Organizacja Bojowa (PPS-WRN) – od 1943 (autonomiczna) Lynne Olson w publikacji pod znaczącym tytułem „Wyspa ostatniej nadziei. Anglicy, Polacy i inni” podkreśla:
Zanim kraj upadł polskie władze położyły fundament pod rozległą organizację zbrojnego oporu. W kraju pozostało 900 Polaków wyszkolonych w walce partyzanckiej, a w 300 podziemnych schronach w całym kraju zmagazynowano materiały wybuchowe, granaty, karabiny i pistolety. Polska spośród wszystkich okupowanych krajów najbardziej odrzuciła kolaborację. Jej Armia Krajowa (od 14 lutego 1942, wcześniej od listopada 1939 – Związek Walki Zbrojnej) – największy, najbardziej zaawansowany i najlepiej zorganizowany ruch oporu w całej Europie – nie pozostawiła żadnej wątpliwości, że oczekuje od Polaków, że przeciwstawią się Niemcom w każdy możliwy sposób – poczynając od odmawiania współpracy, a kończąc na dywersji i sabotażu (...).