Treść wiary we Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny pochodzi ze starożytnej tradycji ustnej, która powołuje się na szereg tekstów biblijnych (zob. Ps 34; Pnp 1,4.8,5.3,6; Łk 1,46-55; Ap 11,19; Ap 12,1-6) niepodejmujących jednak tego tematu bezpośrednio lecz figuratywnie. Wyjątkowe miejsce zajęła tutaj Pieśń nad pieśniami, w której zaczęto wyczytywać szereg zapowiedzi wniebowzięcia Maryi. Biorąc pod uwagę historyczny wymiar zdarzenia:
(...) o kresie życia Maryi nie dowiadujemy się z pism Nowego Testamentu niczego dosłownego. Mówi nam o tym jedynie zachowana tradycja ustna, której niejasnych śladów moglibyśmy się doszukiwać w dwunastym rozdziale Apokalipsy. Przekazy krążące wewnątrz wspólnot chrześcijańskich pozwalają nam na pewno stwierdzić, że Maryja dokonała swoich dni w towarzystwie uczniów Chrystusa. Już bardzo stare ikony pokazują, jak leży na posłaniu, otoczona czcią apostołów. Jeden z nich kołysze przy niej kadzidłem, a z nieba powraca Chrystus, aby zaprowadzić jej duszę do wiecznego domu.
Wniebowzięcie poprzedzało odejście Maryi z tego świata, nazywane przez chrześcijański Wschód „zaśnięciem”: