W 1933 roku uzyskał habilitację. W latach 1934-1936 dzięki stypendium Funduszu Kultury Narodowej przebywał w Wielkiej Brytanii.
Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 roku jako dowódca plutonu karabinów maszynowych w 1 Pułku Strzelców Konnych. Okupację spędził we Lwowie i w Warszawie. Od 1941 roku uczył socjologii na podziemnym uniwersytecie. W 1944 roku ukrywał się w Legionowie i Bukowinie Tatrzańskiej.
Od 1945 roku związany z Uniwersytetem Łódzkim, który współorganizował. Od 1947 roku pracował na UW. W czasach stalinowskich w 1951 roku został odsunięty od prowadzenia zajęć dydaktycznych, a prowadzoną przez niego Katedrę Socjologii zlikwidowano. W 1956 roku na fali odwilży popaździernikowej przywrócono mu prawo prowadzenia zajęć. W 1957 roku założył na Wydziale Filozoficznym UW Katedrę Socjologii I (niemarksistowską), funkcjonującą obok marksistowskiej Katedry Socjologii II.
W 1957 roku współtworzył Polskie Towarzystwo Socjologiczne, w latach 1959–1962 był wiceprzewodniczącym Międzynarodowego Stowarzyszenia Socjologicznego.