Obrona powietrzna – część systemu obronnego państwa ukierunkowana na zapewnienie jego bezpieczeństwa w wymiarze powietrznym. To działania bojowe i różnorodne przedsięwzięcia podejmowane przez państwo w celu odparcia napadu powietrznego nieprzyjaciela, załamania jego operacji powietrzno-kosmicznych, niedopuszczenia do zniszczenia najbardziej istotnych dla funkcjonowania państwa obiektów i ośrodków administracyjno–gospodarczych, osłony ludności i wojsk.
W ujęciu NATO współczesnym ramowym pojęciem dla obrony powietrznej jest zintegrowana obrona powietrzna i przeciwrakietowa (NATO , IAMD), rozumiana jako ciągła (24/7) misja realizowana w czasie pokoju, kryzysu i konfliktu, obejmująca środki służące odstraszaniu i obronie przed zagrożeniami powietrznymi i rakietowymi (m.in. misje air policing oraz obronę przed pociskami balistycznymi).
Charakterystyka W ujęciu narodowym (polskim) obrona powietrzna zapewnia bezpieczeństwo powietrzne państwa poprzez niwelowanie zagrożeń niesionych z przestrzeni powietrznej do poziomu zapewniającego funkcjonowanie niepodległego państwa – w tym jego sił zbrojnych.