Obrona powietrzna – część systemu obronnego państwa ukierunkowana na zapewnienie jego bezpieczeństwa w wymiarze powietrznym. To działania bojowe i różnorodne przedsięwzięcia podejmowane przez państwo w celu odparcia napadu powietrznego nieprzyjaciela, załamania jego operacji powietrzno-kosmicznych, niedopuszczenia do zniszczenia najbardziej istotnych dla funkcjonowania państwa obiektów i ośrodków administracyjno–gospodarczych, osłony ludności i wojsk.
W ujęciu NATO współczesnym ramowym pojęciem dla obrony powietrznej jest zintegrowana obrona powietrzna i przeciwrakietowa (NATO , IAMD), rozumiana jako ciągła (24/7) misja realizowana w czasie pokoju, kryzysu i konfliktu, obejmująca środki służące odstraszaniu i obronie przed zagrożeniami powietrznymi i rakietowymi (m.in. misje air policing oraz obronę przed pociskami balistycznymi).
Charakterystyka W ujęciu narodowym (polskim) obrona powietrzna zapewnia bezpieczeństwo powietrzne państwa poprzez niwelowanie zagrożeń niesionych z przestrzeni powietrznej do poziomu zapewniającego funkcjonowanie niepodległego państwa – w tym jego sił zbrojnych.
W dokumencie NATO Integrated Air and Missile Defence Policy (2025) zintegrowana obrona powietrzna i przeciwrakietowa (NATO IAMD) jest opisana jako zbiór środków służących odstraszaniu zagrożeń powietrznych i rakietowych oraz rozpoznaniu i neutralizowaniu lub ograniczaniu skutków ataków; jest prowadzona w podejściu 360° i obejmuje spektrum zagrożeń od małych bezzałogowych statków powietrznych po pociski manewrujące i balistyczne (w tym hipersoniczne). NATO IAMD jest wdrażana poprzez NATO Integrated Air and Missile Defence System (NATINAMDS), czyli sieć łączącą systemy narodowe i sojusznicze (sensory, środki dowodzenia i kierowania oraz systemy uzbrojenia) w celu budowy wspólnego obrazu sytuacji powietrznej i koordynacji działań obrony powietrznej i przeciwrakietowej. W czasie pokoju jednym z trwałych zadań realizowanych w ramach IAMD jest NATO Air Policing, prowadzone z wykorzystaniem NATINAMDS.
Podział obrony powietrznej thumb|MiG-15 lotnictwa OPK Obrona powietrzna dzieli się na: obronę powietrzną kraju, obronę przeciwlotniczą wojsk. Obrona powietrzna obejmuje: obronę przeciwlotniczą, obronę przeciwrakietową, obronę przeciwkosmiczną. W analizach systemy naziemnej obrony przeciwlotniczej porządkuje się również warstwowo według zasięgu:
bardzo krótkiego (do ok. 10 km), krótkiego (10–50 km) średniego (powyżej 50 km).
Wiąże się z odmiennymi zadaniami – od osłony lokalnej wojsk i obiektów po obronę obszarową przed lotnictwem oraz wybranymi klasami pocisków manewrujących i balistycznych.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Siły powietrzne Kategoria:Obrona powietrzna