Znaczy to, że wobec słabości grawitacji grawitony mają prawie zerową masę i energię. Oczywiście ponieważ masy grawitacyjne wydają się być stałe zarówno jak i są tu niemierzalnie małe. Jak widać zgodnie z tą teorią grawitacja pomiędzy ciałami stopniowo słabnie, jednak dzieje się to niemierzalnie wolno.
W szczególności, definiując całkowity przekrój czynny na wychwyt grawitonu jako takie że
otrzymujemy dla najcięższej cząstki elementarnej normalnej materii neutronu
jeśli tylko oszacujemy przez odwrotność wieku wszechświata, tzn. przekrój rzędu jego przekroju geometrycznego
Odwrotnie jeśli założymy natomiast, że przekrój czynny na wychwyt grawitonu przez neutron (lub proton) jest równy jego „widzianej” powierzchni bocznej ze znanym promieniem neutronu tzn.
i
gdzie: to prawdopodobieństwo nieelastycznego pochłonięcia grawitonu przez neutron (proton),
jest równe 1, tzn. grawiton zawsze zostaje pochłonięty przez neutron, jeśli tylko w niego uderzy.
Otrzymujemy szacowanie na prędkość rozpadu grawitonowego masy:
tzn. około 1 na jedną tysięczną wieku wszechświata (około 1 na 10 milionów lat) i na energię (masę) grawitonu
gdzie:
to tzw.