Siła grawitacji od dużej masy-źródła na masę próbną w odległości wyraża się wzorem

Ponieważ siła grawitacji maleje z położeniem jak sugeruje to absorpcje cząstek przez masę z całkowitego strumienia przecinającego powierzchnię sfery Zapisując masę jako

gdzie to przekrój masy próbnej jej gęstość, a jej długość, czyli długość drogi swobodnej pochłanianego grawitonu, i zakładając, że masa grawitacyjna „paruje” bardzo wolno wykładniczo zgodnie ze wzorem Einsteina, emitując grawitony, tzn.

możemy zapisać wtedy prawo grawitacji jako absorpcje strumienia pędu:

gdzie zgodnie ze wzorem Einsteina

a jest na razie nieznanym współczynnikiem przekazu pędu.

Ponieważ grawitony mają być kwantami jak fotony, z drugiej strony mamy

gdzie jest liczbą emitowanych w czasie grawitonów.

Otrzymujemy

Porównując z powrotem z prawem powszechnego ciążenia, otrzymujemy

Zakładając ponadto

emisja grawitonów następuje z gigantyczną połową tzw. częstości Zitterbewegung znanej z równania Diraca i której działanie wyrównane jest znikomą wartością stałej sprzężenia wchodzącej do przekroju czynnego:

Na przykład częstość ta dla Ziemi o masie wynosi grawitonów na sekundę.