Spełnia kryterium mocnej monotoniczności wtedy i tylko wtedy, gdy czyli gdy poza wszystkimi powyższymi warunkami, nie pozostawia w zbiorze zwycięzców opcji .
Zgodnie z twierdzeniem wykazanym przez Smitha w pracy z 1973, żaden system preferencyjny obejmujący dwa lub więcej etapów (tj. sekwencyjny lub z dogrywką) z nietrywialnym przeliczaniem punktów, nie jest monotoniczny.
Monotoniczność w sensie Maskina jest podobna do kryterium monotoniczności w wersji Arrowa, nie uwzględnia jednak warunków typu ceteris paribus, przez co – jak wskazują Felsenthal i Nurmi – własności tej nie spełnia praktycznie żadna typowa metoda wyborcza.
Zmienny elektorat Naruszenia monotoniczności w elektoracie o zmiennej wielkości były opisywane jako osobne „paradoksy”, w szczególności tzw. no-show paradox.
Przypisy
Kategoria:Ordynacje wyborcze