Według Lissowskiego, monotoniczność jest „najbardziej oczywistą cechą, jakiej [można] oczekiwać od procedury głosowania (…). Jest to wymaganie tak naturalne, że może się wręcz wydawać dziwne, że niektóre procedury go nie spełniają”. Dodaje on, że uważa to kryterium za rzeczywiście (praktycznie) istotne, i zgadza się z opinią Bramsa, według którego skutki odstępstw od monotoniczności są „moralnie nieakceptowalne”. Także według Fishburna, monotoniczność jest jednoznacznie pożądaną cechą procedur decyzyjnych. Felsenthal i Nurmi napisali, że uważają naruszenia monotoniczności za „najpoważniejszą patologię, jaka może dotknąć procedur wyborczych”.
Opis alt=tekst alternatywny|mały|Płaszczyzny reprezentujące działanie trzech typów ordynacji (w kolumnach) na czterech przykładach sytuacji w dwuwymiarowych scenach politycznych (w wierszach), bez głosowania strategicznego. Kółka oznaczają ideologiczne położenie kandydatów. Kształt i barwa obszarów określa, która opcja wygrywa według danej metody, zależnie od ideologicznego położenia medianowego wyborcy.