Jako ekspert wielokrotnie wyjeżdżał w tym czasie do Finlandii, Portugalii, Niemiec, Francji i Algieru. Ukoronowaniem jego prac w tym zakresie była, jedna z największych i najnowocześniejszych wówczas w Europie, elektrownia wodna Mlihleberg na rzece Aarc o mocy 65 000 KM, W biurze inżynierskim Narutowicza zatrudniony był inż. Kazimierz Ślączka, jego późniejszy doradca ds. przemysłu naftowego. Był również członkiem szwajcarskiej komisji gospodarki wodnej. W lutym 1914 został delegatem szwajcarskim a następnie przewodniczącym (1915) w międzynarodowej komisji regulacji Renu.

W wybuchu I wojny światowej brał udział w pracach Szwajcarskiego Komitetu Generalnego Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce, którego był delegatem w Zurychu. W pierwszych latach wojny był zwolennikiem odzyskania niepodległości przez Polskę bez angażowania się po stronie któregokolwiek z państw zaborczych. Uprawiał wówczas szeroką propagandę na rzecz Polski, wygłaszając odczyty, pisząc artykuły do prasy szwajcarskiej, Należał wówczas do stowarzyszenia La Pologne et la Guerre w Lozannie. Ewoluując w swych poglądach stopniowo zbliżył się do koncepcji realizowanych przez Józefa Piłsudskiego. W 1915 stał się politycznym przedstawicielem tzw. ruchu niepodległościowego w Szwajcarii.