związany był też z emigracyjną partią „II Proletariat”. «Proletariatu»). Gdy jeden z jego przyjaciół Aleksander Dębski miał w lesie pod Zurychem wypadek z wypróbowywaną wraz z rewolucjonistami rosyjskimi bombą (marzec 1889), poprosił go o usunięcie ze swego mieszkania, w obawie przed rewizją, kompromitujących politycznie materiałów. Spowodowało to w następstwie kilkudniowe aresztowanie przez policję szwajcarską i zamknęło mu możliwość powrotu do kraju, gdzie władze carskie wydały nakaz jego aresztowania.
W rezultacie po ukończeniu w 1891 studiów i otrzymaniu dyplomu inżyniera pierwszą posadę objął w biurze budowy kolei żelaznej w Sankt Gallen. W maju 1892 przeniósł się do miejskiego Biura Wodociągów i Kanalizacji w tym samym mieście na stanowisko inżyniera w dziale budowy. W maju 1895 przyjął obywatelstwo szwajcarskie. W tym samym czasie objął stanowisko szefa sekcji regulacji Renu, a następnie od 1896 był zatrudniony w biurze technicznym Louisa Kürsteinera, najpierw jako kierownik biura a potem wspólnik. Jego prace zostały nagrodzone złotym medalem na Wystawie Międzynarodowej w Paryżu (1896 i ponownie w 1900). Zyskał też sławę jako pionier elektryfikacji Szwajcarii. Kierował budową wielu hydroelektrowni w Europie Zachodniej, m.in.