O formie dalszej pracy Hajdu zadecydowało również zamknięcie Polikliniki i zawieszenie seminariów psychoanalitycznych, po którym to Hajdu, ponownie razem z Hermannem, podjęła decyzję o organizacji kursu z zakresu psychologii społecznej, zagadnień militaryzmu, demokracji i technik propagandy, przeznaczonego dla lekarek i lekarzy. Nieodwracalne zmiany nastąpiły również w jej życiu prywatnym – mąż Hajdu został deportowany do obozu koncentracyjnego Leitmeritz, gdzie zmarł na dur brzuszny. Sama psychoanalityczka przeżyła wojnę ukrywając się po finalnym zdobyciu szwedzkich dokumentów w tzw. „chronionym domu”.
Okres po II wojnie światowej Po 1945 wstąpiła w celu zapewnienia sobie bezpieczeństwa do Komunistycznej Partii Węgier oraz prowadziła seminaria we własnym mieszkaniu, a w roku 1947 została mianowana przewodniczącą Węgierskiego Towarzystwa Psychoanalitycznego, której rolę pełniła aż do rozwiązania Towarzystwa w 1949 roku. Później pracowała jako lekarka w szpitalu w Budapeszcie, w którym przyjmowano greckich uchodźców oraz rozpoczęła, wbrew swoim zainteresowaniom i wskutek powszechnej dla bloku wschodniego polityki wymierzonej przeciwko ruchowi psychoanalitycznemu, naukę neurologii w klinice Kálmána Sántha w Debreczynie.