Przebieg mały|Jules Romains (przewodniczący kongresu) Kongres otwarto 25 czerwca 1950. Ciążył nad nim cień rozpoczętej właśnie wojny koreańskiej (analogicznie kongres wrocławski upływał w kontekście blokady Berlina). Miał formę dobrowolnego spotkania niezależnych osobistości, a nie, jak to miało miejsce we Wrocławiu, formalnego udziału delegacji państwowych. Jego głównym nurtem było przeciwstawienie się wpływom sowieckim w kulturze i nauce, nasilającemu się antyamerykanizmowi oraz tolerancji wobec marksizmu i komunizmu wśród elit Zachodu. Obrady nie były zamknięte, jak we Wrocławiu – mogły być śledzone przez kilkutysięczną publiczność. Mowy wygłosiło ponad stu intelektualistów z dwudziestu państw, przy czym połowę z nich stanowili Amerykanie i Niemcy, w tym imigranci do USA, Wielkiej Brytanii i Szwajcarii, np. Carl Friedrich, Hermann Kesten, Walther Mehring, Sebastian Haffner, Richard Loewenthal, Wilhelm Röpke, Franz Borkenau, Martin Buber, czy Theodor Plievier. Obecna była grupa chrześcijańska (dwóch katolików, dwóch kalwinów, trzech protestantów i duchowny baskijski). W składzie uczestników francuskich znaleźli się głównie antykomunistycznie i antytotalitarnie nastawieni intelektualiści, m.in.