Wobec tych faktów zdecydowano się na wprowadzenie do uzbrojenia karabinów samopowtarzalnych. Prototypy tego rodzaju broni były testowane we Francji już od 1894 r., ale żadnego z nich nie rozwijano, głównie z powodu zasilania inną amunicją niż przepisowym francuskim nabojem karabinowym 8 × 50 mm R. Dopiero po wybuchu wojny zakupiono w Stanach Zjednoczonych dużą ilość samopowtarzalnych karabinków Winchester M1907 i M1910 (kalibru .35SL i .401SL) w które uzbrojono załogi samolotów. Nadal nie była to jednak broń spełniająca wymagania pod względem amunicji.
Zadania skonstruowania rodzimego karabinu samopowtarzalnego strzelającego przepisowym nabojem, podjęli się inżynierowie Ribeyrolle i Sutter oraz pułkownik Chauchat. Zgodnie z francuską tradycją starali się w maksymalnym stopniu wykorzystać elementy już eksploatowanych typów broni. Wykonany w 1915 r. prototyp wykorzystywał części drewniane i magazynek rurowy karabinu Lebel Mle 1889 i lufę karabinu Berthier Mle 1907. W nowej konstrukcji magazynek rurowy stał się rurą gazową w której poruszał się tłok gazowy. Karabin był wyposażony w nowy zamek ryglujący lufę przez obrót i komorę zamkową.