Długość ogona jest mniej więcej taka sama jak długość głowy i tułowia lub nieco krótsza, zaś ogon jest zasadniczo owłosiony, w kierunku proksymalnym od dwóch piątych do trzech piątych czarny, a w pozostałej części biały. Futro na stronie brzusznej jest płowobiałe, z czarnymi końcówkami włosów; gardło jest rdzawo-popielate. Stopy są czarne, a uszy duże, u żywych osobników całkowicie różowobiałe (w wysuszonych skórach są koloru żółtawobiałego), ostro kontrastujące z czarną sierścią grzbietową. Samice mają marsupium, ale liczba gruczołów mlekowych jest nieznana.
Genetyka Kariotyp u dydelfa andyjskiego wynosi 2n = 22, FN = 20, ze wszystkimi autosomami akrocentrycznymi i małym chromosomem akrocentrycznym X i Y.
Ekologia Dydelf andyjski zamieszkuje górskie wilgotne i suche siedliska leśne na mniejszych wysokościach do co najmniej 1500 m n.p.m. w Andach. W Ekwadorze zakres wysokości wynosi od 2000 do 3700 m n.p.m. Widywany jest również w subparamo i paramo w Wenezueli oraz na mniejszych wysokościach w siedliskach nadbrzeżnych na suchych nizinach pacyficznych w Peru. Dydelf andyjski nie ma specjalnych wymagań siedliskowych i występuje w lasach wtórnych, na terenach otwartych, terenach uprawnych oraz obszarach podmiejskich.