Józef Zelkowicz (heb. זלקוביץ יוסף, ur. 1897 w Konstantynowie Łódzkim, zm. we wrześniu 1944 w Auschwitz-Birkenau) – publicysta i archiwista getta łódzkiego.

Życiorys Zelkowicz urodził się w zamożnej rodzinie chasydzkiej. W dzieciństwie uczęszczał do jesziw w Koźminku i w Błaszkach. W wieku 18 lat otrzymał tytuł rabina, jednak nie obejmując tego stanowiska. Podczas I wojny światowej zajmował się handlem w Błaszkach, uczęszczał też do seminarium nauczycielskiego, które ukończył by następnie zostać nauczycielem w szkole w Lutomiersku.

W 1920 zadebiutował literacko w czasopiśmie „Żołnierz Polski” oraz pełnił służbę w polskiej armii, walcząc w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1922 przeniósł się do Łodzi, gdzie podjął pracę buchaltera. Ponadto pod wpływem Mosze Bordersona zaczął publikować w językach żydowskich. Jego oficjalny debiut w jidysz miał miejsce w 1925, kiedy to pisywał opowiadania, humoreski, obrazki i reportaże w „Najer Folksblat”, „Łodzier Togblat”, „Lodżer Weker”, „Lodżer Arbeter”, „Naje Folkscajtung”, „Arbeter Cajtung”, „Der Moment”, „Unzer Ekspres” oraz „Literarisze Bleter”, a także w zagranicznych: „Forverts”, „Morgen Żurnal”, „Amerikaner” oraz „Keneder Odler”.