Na stopień generała dywizji został awansowany na mocy uchwały Rady Państwa PRL z 3 lipca 1958. Nominację wręczył mu w Belwederze 22 lipca 1958 przewodniczący Rady Państwa Aleksander Zawadzki. Od stycznia 1964 do kwietnia 1968 dowodził Warszawskim Okręgiem Wojskowym.

Dowódca największej w historii Polski defilady z okazji 1000-lecia Państwa Polskiego, która miała miejsce w Warszawie 22 lipca 1966. Od czerwca 1968 był Inspektorem do spraw baz i składnic sprzętu bojowego, a od marca 1972 aż do śmierci w 1979 inspektorem do spraw nadzoru zaplecza technicznego i gospodarczego WP (w strukturach kierownictwa Sztabu Generalnego WP).

Członek Polskiej Partii Robotniczej od 1946, w 1948 przystąpił wraz z nią do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1959–1964 był zastępcą członka, a w latach 1964–1968 członkiem Komitetu Centralnego PZPR. Poseł na Sejm PRL IV kadencji (1965–1969). Wieloletni członek Rady Naczelnej i Zarządu Głównego organizacji kombatanckiej Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. Od 1975 przewodniczący Komisji Osadnictwa Wojskowego ZG ZBoWiD.