We wrześniu 1940 został wcielony do Armii Czerwonej i po przeszkoleniu w Oficerskiej Szkole Piechoty przy 322 Pułku Piechoty 32 Dywizji Piechoty w Chabarowsku pełnił funkcję dowódcy drużyny, w 349 Pułku Piechoty, 113 Pułku Piechoty, 9 i 5 Pułku Piechoty, m.in. w Komsomolsku na Dalekim Wschodzie. Po wybuchu wojny z Niemcami był kierownikiem robót budowlanych w 6 pułku budowlanym (bez stopnia oficerskiego). W maju 1943 wstąpił w obozie w Sielcach nad Oką do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Z wyróżnieniem ukończył Szkołę Oficerską przy 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki i 28 sierpnia 1943 został promowany przez gen. bryg. Zygmunta Berlinga na stopień podporucznika w korpusie oficerów piechoty.
Uczestnik bitwy pod Lenino jako dowódca plutonu w 3 Pułku Piechoty. W trakcie bitwy kontuzjowany. Po wyleczeniu pełnił obowiązki zastępcy dowódcy kompanii do spraw liniowych w 3 pp, a od kwietnia 1944 był zastępcą dowódcy batalionu do spraw liniowych 10 Pułku Piechoty 4 Dywizji Piechoty im. Jana Kilińskiego i jednocześnie komendantem pułkowej szkoły podoficerskiej. Z 4 Dywizją Piechoty przeszedł szlak bojowy od Sum, przez Lublin do Warszawy. Jesienią 1944 został skierowany na kurs dowódców do Akademii Wojskowej im. Michaiła Frunzego w Moskwie, który ukończył w marcu 1945.