W latach 1931–1932 odbył zasadniczą służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7 w Śremie.
Po powrocie do cywila został kierownikiem szkoły w Starej Hucie, która także znajdowała się w powiecie lubomelskim. Tam poznał pochodzącą z Pabianic Felicję Otylię Wasilewską, która została skierowana do pracy nauczycielskiej na Wołyniu. Para wzięła ślub w 1935. W 1937 podjął pracę w kolejnej już placówce oświaty na Wołyniu we wsi Borki. W 1938 rozpoczął studia w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego w Warszawie.
W 1939 nie został zmobilizowany. Wraz z żoną bardzo szybko wciągnął się w nurt organizacji o charakterze konspiracyjnym. Został zaprzysiężony pod pseudonimem „Kord”. Początkowo w 1940 nauczał w tajnych kompletach. Po nasileniu zbrodniczych akcji ukraińskich nacjonalistów przeciwko Polakom, już jako dowódca obwodu AK Luboml od jesieni 1942 roku organizował oddziały lokalnej samoobrony i stanął na czele własnego oddziału partyzanckiego w sile około 500 partyzantów. W ramach uderzeń wyprzedzających przeprowadził między innymi atak na Wydźgów i Korytnicę (zdobycie tej ostatniej otworzyło korytarz ewakuacyjny z Wołynia na Lubelszczyznę z dojściem do brodu na Bugu).