Minimalizmem cechowała się zwłaszcza twórczość Ceylana, składająca się z takich filmów jak m.in. Miasteczko (1997), Uzak (2002), Trzy małpy (2008), Pewnego razu w Anatolii (2011) oraz nagrodzonego Złotą Palmą na 67. MFF w Cannes obrazu Zimowy sen (2014). Renomę Erdema ustanowiły filmy Czasy i wiatry (2006), Życie Hayat (2008) i Kosmos (2009). Tymczasem Kaplanoğlu zasłynął przede wszystkim Trylogią Yusufa, złożoną z Jajka (2007), Mleka (2008) i Miodu (2010). Ostatnia część trylogii przyniosła mu Złotego Niedźwiedzia na 60. MFF w Berlinie. Na tle tych twórców wyróżniał się Ümit Ünal, realizator różnorodnych gatunkowo filmów takich jak Dziewięć (2003), Posłaniec (2007), Bez cienia (2009) i Bez głosu (2010).
Osobnym zjawiskiem jest działalność tureckiej diaspory w innych krajach europejskich, reprezentowanej m.in. przez tworzącego w Niemczech Fatiha Akina (Głową w mur, 2004; Na krawędzi nieba, 2007), działającego we Włoszech Ferzana Özpeteka (On, ona i on, 2001; Okna, 2003) czy aktywną we Francji Deniz Gamze Ergüven (nominowany do Oscara za najlepszy film nieanglojęzyczny Mustang, 2015).
Przypisy
Bibliografia