Podręcznik informacyjny, 2014, ..
Folklor ruski Najstarszą formą ruskiego folkloru są pieśni obrzędowe związane z porami roku (wesnianky albo hajiwky, dożynkowe, kolędy i noworoczne szczedriwky), a także pogrzebowe (hołosinnia), kupalne i rusalne, pieśni czumackie i kołysanki. Pieśń epicka (XV–XVIII w.) rozwijała się w formie dum (niewolnicze, wyzwoleńcze, opowiadające o powstaniu Bohdana Chmielnickiego 1648–1654, społeczne i obyczajowe) oraz pieśni historyczne.
XVI–XVIII w thumb|Hrihorij Skoworoda Bodźcem do odrodzenia po nawale tatarskiej stały się w XVI w. starania Polski o wprowadzenie unii kościelnej. Do najwybitniejszych przywódców ruchu ortodoksyjnego należeli: Melecjusz Smotrycki, Ławrentij Zyzanij-Tustanowski, Zacharija Kopystenski, Hiob Borecki, a zwłaszcza Iwan Wyszeński.
W XVII w. prężnie działają szkoły we Lwowie, Ostrogu i Kijowie (Kolegium Kijowsko-Mohylańskie 1632, od 1701 Akademia). Rozwijało się również kronikarstwo. O wojnach kozackich opowiadają Latopisy Hrabianki, Wełyczki, Samowydca i in. W kaznodziejstwie i w poezji liryczno-dydaktycznej (Łazar Baranowycz, Pamwo Berynda, Andrzej Rymsza, Kasjan Sakowicz) doktryna scholastyczna utrzymała się do XVIII w.
Pomyślnie rozwijał się dramat: Jakub Gawatowic (Gawath), Mychajło Kozaczyński i in.