Iḍāfa może składać się z dwóch lub więcej elementów, np. صَبَاحُ يَوْمِ آلثُّلاَثَاءِ (ṣabāḥu yawmi-ṯ -ṯulāṯā'i) — wtorek rano (dosłownie: ranek dnia drugiego).
Status constructus traktuje się jako frazę rzeczownikową (frazę nominalną). Wszystkie dodatkowe określenia tej frazy, np. przymiotniki, dodaje się na końcu, np.بَيْتُ مُحَمَّدٍ كَبِيرُ (baytu Muḥammadi-l-kabīru) — duży dom Mahometa. Określenia iḍāfy muszą przybrać formę gramatyczną członu, do którego się odnoszą (np. przymiotniki dotyczące pierwszego członu iḍāfy będą miały zawsze stan określony oraz ten sam przypadek, rodzaj i liczbę), np. بَيْتُ آلْطَّالِبِ آلْجَمِيلِ أَلْكَبِيرُ (baytu-ṭ-ṭālibi-l-ǧamīli al-kabīru) — duży dom ładnego studenta.
Status constructus w języku hebrajskim We współczesnym języku hebrajskim status constructus nosi nazwę smichut (סמיכות). Służy do tworzenia złożeń z dwóch rzeczowników, a jego znaczenie jest pochodną obu członów, np. בית ספר (bejt sefer) — szkoła (dosłownie: dom książki); בית כנסת (bejt kneset) — synagoga (dosłownie: dom spotkań).