W zależności od języka, nomen regens (pierwszy człon) może być oznaczany za pomocą właściwości fonologicznych (np. poprzez afiksy, akcent lub obecność samogłoski) i/lub morfologicznych (możliwość lub brak możliwości przyjęcia rodzajnika określonego).
Status constructus w języku arabskim W języku arabskim status constructus nazywany jest iḍāfą (إِضَافَة). Od polskiej przydawki dopełniaczowej odróżnia go kategoria stanu. Pierwszy z jego członów stanowi rzeczownik (jego przypadek jest zależny od funkcji w zdaniu) w stanie określonym — określa go istnienie drugiego członu, dlatego nie jest on poprzedzony przedimkiem określającym al- (ال). Drugi z członów jest rzeczownikiem w formie drugiego przypadka (odpowiednik biernika), który może być w stanie określonym lub nieokreślonym, np.:
بَيْتُ رَجُلٍ (baytu raǧulin) — dom mężczyzny (jakiegoś nieokreślonego mężczyzny); بَيْتُ ٱلرَّجُلِ (baytu-r-raǧuli) — dom mężczyzny (tego konkretnego mężczyzny).
Za pomocą iḍāfy wyraża się przede wszystkim relację posiadania/przynależności, w której drugi człon jest podrzędny wobec pierwszego członu. Niekiedy wskazuje też np. na materiał, z jakiego coś jest wykonane (np. خَاتَمُ خَشَبٍ ẖātamu ẖašabin — pierścionek drewniany) bądź na zawartość (np. فِنْجَانُ قَهْوَةٍ finǧānu qahwatin — filiżanka kawy).