Po przetestowaniu modeli 2D i w dalszej kolejności trójwymiarowych, uznano, że najlepiej wymagania projektu spełniać będzie konstrukcja latającego skrzydła w układzie diamentu, z wybrzuszeniem w centralnej części, mogącej pomieścić silnik. Po zatwierdzeniu przyjętej konfiguracji płatowca, wykonano symulacje mające na celu ocenę konstrukcji pod kątem jej skutecznej powierzchni odbicia radiolokacyjnego (SPO).
Efektem prac było zbudowanie modelu demonstratora technologii w pomniejszonej skali, który posłużył do badań laboratoryjnych mających na celu weryfikacje przyjętych rozwiązań. Zbudowany demonstrator posiada osłonę kabiny pilota, jednak zdaniem Airbusa, potencjalny przyszły docelowy projekt będzie samolotem bezzałogowym. Zbudowanie kabiny miało służyć jedynie zbadaniu właściwości materiałów przezroczystych używanych w produkcji tego typu osłon. Według niepotwierdzonych informacji, docelowa maszyna ma być napędzana poddźwiękowym, pojedynczym silnikiem nieujawnionego typu (niektóre źródła mówią o dwóch jednostkach napędowych). Dwa wloty powietrza do silnika/silników mają znajdować się na górnej powierzchni skrzydła, w jego środkowej części. Ich kształt i konstrukcja odpowiadałaby wymaganiom zmniejszeniu skutecznej powierzchni odbicia radiolokacyjnego.