Bezskutecznie starał się o odznaczenie Krzyżem Niepodległości. W 1938 otrzymał Złoty Krzyż Zasługi. W ramach ordynacji wyborczej obowiązującej od 1934 roku dwukrotnie był członkiem wojewódzkiego kolegium wyborczego w wyborach do senatu (rzeszowski okręg wyborczy nr 78).
We wrześniu 1939 roku jako jeden z ostatnich wojskowych opuścił Rzeszów, kierując wywozem dokumentacji wojskowej. M.in. przez Rohatyn przedostał się 19 września na Węgry, gdzie został internowany. Translokowany między obozami (m.in. w Ipolyhídvég i Zalaszentgrót) przebywał na Węgrzech do stycznia 1945, kiedy to został przewieziony na teren III Rzeszy. Po kilku przeniesieniach trafił do Stalagu III-D/517 w Genshagen wyzwolonego przez wojska radzieckie 23 kwietnia 1945.
thumb|odezwa RKU w Tarnowie z 1945 roku sygnowana przez ppłk. Butytera
Po powrocie do Polski zgłosił się 8 maja 1945 roku do Komisji Rejestracyjnej w Krakowie i podjął służbę wojskową. Rozkazem z mocą wsteczną od czerwca 1944 został awansowany na podpułkownika. Wkrótce objął funkcję komendanta Rejonowej Komendy Uzupełnień i komendanta garnizonu w Tarnowie. Od 1946 roku pracował w Wydziale Mobilizacji, Organizacji i Uzupełnienia w Dowództwie Okręgu Wojskowego w Krakowie.