pułku piechoty, z którą wiosną 1919 roku walczył w obronie granicy polsko-czechosłowackiej w okolicy Dziećmorowic, Bogumina i Skoczowa pod dowództwem generała Franciszka Latinika.
Od lipca 1919 pełnił funkcję pierwszego adiutanta baonu zaopatrzenia w 1 Pułku Strzelców Podhalańskich w Nowym Sączu, gdzie następnie był szefem wyszkolenia. W lipcu 1920 walczył jako dowódca batalionu zapasowego w rejonie Płocka, Płońska i Nowego Dworu. Jednostka ta później weszła w skład Lidzkiego Pułku Strzelców, w którym Butyter pozostał do marca 1921. Następnie objął stanowisko I referenta Powiatowej Komendy Uzupełnień w Łucku.
Od 1924 roku był na stanowisku dowódcy kompanii w 24. łuckim pułku piechoty. W 1928 został awansowany na majora i otrzymał przydział do Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych. W 1929 roku z powodów rodzinnych wystarał się jednak o przeniesienie do sztabu VIII Dowództwa Okręgu Korpusu w Toruniu, skąd skierowano go w końcu grudnia 1930 roku do pełnienia funkcji komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień w Rzeszowie. Funkcję tę pełnił do roku 1939.