Dla wielu słuchaczy tylko lata współpracy – definiowane najczęściej jako okres od 1971 do 1979 – zasługują na nazwę „klasycznego” Pink Floyd, ze względu na jakość publikowanych wówczas dzieł i duże znaczenie zespołu w kulturze muzycznej. Przegląd 1987 przeprowadzony przez magazyn Rolling Stone tymczasem wysnuł ciekawą tezę, że powstała po rozpadzie płyta solowa Watersa, Radio K.A.O.S., połączona z wydanym niemal równocześnie dziełem postwatersowskiego Pink Floyd, A Momentary Lapse of Reason, dałyby w efekcie dzieło będące godnym następcą The Dark Side of the Moon. W 2005 Waters zgodził się dołączyć do reszty grupy podczas sieci koncertów Live 8 organizowanych przez Boba Geldofa, i w efekcie 2 lipca tegoż roku cała czwórka po raz pierwszy od 24. lat (i ostatni) pojawiła się wspólnie na scenie.

Wczesne lata solowe (1985–2005) mały|lewo|Roger Waters podczas koncertu w Barcelonie, 2011 Po odejściu z zespołu Waters rozpoczął etap kariery solowej, wydając cztery albumy koncepcyjne i ścieżkę dźwiękową do filmu, które wszakże nie osiągnęły imponujących wyników sprzedaży. Jego wysiłki zyskały sobie jednak zainteresowanie krytyki, nieustannie porównującej je z wcześniejszą twórczością z Pink Floyd.