Muzyka kameralna Podobnie jak w przypadku muzyki fortepianowej, wczesna muzyka kameralna Schuberta była pisana dla mieszczańskich amatorów, tj. „domowego kwartetu smyczkowego”. Jednak w 1824 Schubert poznał , mecenasa sztuki i świetnego klarnecistę, oraz Ignaza Schuppanzigha, który „przewodził najlepszemu wiedeńskiemu kwartetowi smyczkowemu. Od tego momentu Schubert zyskał możliwość powierzania swych nowych dzieł wspaniałym wykonawcom, a pierwszymi rezultatami tej szansy były trzy arcydzieła: kwartety smyczkowe i d-moll oraz ”.

Utwory kameralne Schuberta odznaczają się wyjątkowymi liryzmem i nawet fortepian jest u niego instrumentem melodycznym. Ich często melancholijny lub tragiczny wyraz wynika z harmonicznego bogactwa. Specyfiką harmonii Schuberta jest chromatyka oraz częste nieprzygotowane przechodzenie z trybu molowego do durowego bądź odwrotnie – cechy te, obok wielkiej inwencji melodycznej, łączą go z Mozartem. Obok tego mamy do czynienia z uprzywilejowaniem relacji tercjowych. Rozwiązania tonalne Schuberta brzmiały zaskakująco dla jego słuchaczy, ale stały się wzorem dla następnych pokoleń muzyków. Oprócz wspomnianych powyżej do ważniejszych dzieł muzyki kameralnej Schuberta zalicza się m.in. dwa tria fortepianowe ( i Es-dur) oraz pogodny i wdzięczny Kwintet fortepianowy „Pstrąg” (D 667).