Z dniem 1 maja 1921 został przeniesiony w stan spoczynku z prawem noszenia munduru.

Przebieg służby ppłk. Banaszkiewicza w Wojsku Polskim ujawnił, że brakuje mu kwalifikacji wojskowych i obywatelskich. Jeszcze w armii rosyjskiej, choć wyniósł ogólną opinię dobrą to formułowano zastrzeżenia, że na stanowisku dowódcy baonu można ocenić go ledwie na ocenę dostateczną, gdyż wykazuje mało energii, a na dowódcę pułku się nie nadaje. W WP zyskiwał wyłącznie noty niedostatecznie, podważano nawet jego znajomość języka polskiego i słabe uświadomienie narodowe, skłonności do alkoholu oraz lenistwo, brak inicjatywy i energii oraz gorszące oddziaływanie na otoczenia. Z linii odesłano go z opinią: „do żadnej pracy w armii polskiej nie nadaje się z powodu braku jakichkolwiek walorów moralnych”. Tak ocenili go byli generałowie: Jastrzębski, Krajowski i Aleksandrowicz. Sąd Honorowy dla Oficerów Sztabowych przy Dowództwie Okręgu Korpusu Nr II orzeczeniem z 18 września 1923 osądził żeby został wykluczony z korpusu oficerskiego, co skutkowało pozbawieniem go prawa noszenia munduru, w konsekwencji wywołania w dniu 7 maja 1921 gorszącego zajścia pod wpływem alkoholu w miejscu publicznym.

26 października 1923 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu tytularnego pułkownika. Mieszkał w Lublinie.